Liefde, volwassen worden en een beetje haast: Hiigo spiegelt zichzelf op nieuw album ‘ii’

Hiigo begon in 2021 toen tekstschrijver en zanger Hans van de Werf besloot met vrienden het podium op te gaan in plaats van solo. Een jaartje later stond de band op Eurosonic Noorderslag, trok het land door met de Popronde en werd beursband van poppodium Hedon. In het najaar van 2023 sloot de groep aan bij Effenaar Lab project Hybrid Music Vibes in een periode waar Van de Werf over zei dat het even rustiger leek te worden. 

"Dat is nu wel anders! We hebben het ontzettend druk met alles voorbereiden voor de release en de tour. Bovendien komt ons eigen festival er ook aan." Tijdens dat project pikte de band momentum op met hun single ‘Tankstation’. Al voor debuutplaat 'Leven in de Leegte' in 2025 uitkomt is de band 3FM Serious Talent en genomineerd voor de 3FM award voor beste nieuwkomer. Er volgen tours met Nederpopgrootheden en festivals, maar nu is de band zich dus klaar aan het maken voor een volgende stap.

Opladen past wel bij deze fase voor Hiigo en dat doe je op een tankstation. Laat Van de Werf daar nou een speciale band mee hebben. Naast de single, werd ‘Tankstation’ ook de naam van het Nederlandstalige popmuziekfestival dat de band organiseert - voor de vierde keer zelfs. “Het heeft een soort eenzaamheid, maar er zit ook zoveel kleur in. Ik werd ooit gewezen op een schilderij van Edward Hopper, wat het heel erg vangt voor mij.” Van de Werf refereert naar het schilderij ‘Nighthawks’, waar je in het donker binnenkijkt in een verlicht cafetaria en het minder bekende ‘Gas’ van een tankstation in de schemering. “De Tl-verlichting die zo naar beneden schijnt vind ik prachtig. En een tankstation is natuurlijk een plek om op te laden, zodat je weer verder kan. Tegelijk is het een plek van stilstand.” 

En dat is ook wat het festival moet zijn; een plek om even op te laden. "Ik vind het gewoon leuk om een soort host te zijn voor iets waar je zelf enorm van houdt. Heel vet dat wij een soort ambassadeurschap over de Nederlandse taal kunnen claimen, door andere artiesten uit te dragen vanuit ons eigen budget, tijd en werk." Voor henzelf ligt het wel net even anders qua stilstand. “Het is best een klus om dat elk jaar te organiseren naast je carrière als band én je baan. We hebben allemaal namelijk een baan naast de band, waar we ook allemaal op het moment erg druk mee zijn.”

Hiigo tourde al met Nederpopiconen BLØF en Krezip, maar het festival geeft hen ook een speciale status in de Nederpop. De Zwollenaren worden inmiddels zelfs aangekondigd als 'vaandeldragers van de moderne Nederpop’. Toch is dat niet direct het achterland van de band, vertelt Van de Werf. “Ik denk dat we een beetje lijken op dingen die er wel geweest zijn. We worden vergeleken met BLØF, Racoon en De Dijk. Maar we zijn uiteindelijk gewoon onszelf. We vinden het vet dat we een traditie in ere houden, maar dat we ook iets nieuws brengen. Onze inspiratie komt niet direct uit Nederlandse grootheden, maar uit internationale muziek die nu vet is."

Dat Hiigo in die traditie geplaatst wordt kan Van de Werf wel begrijpen. "Wij doen hetzelfde belletje rinkelen. Een mannelijke zanger met een band, en dat klinkt dan een beetje zo, er zit wat gitaar in. We zijn er wel op gestoeld." Het idee van je inspiratie elders halen past in de Nederpoptraditie, iets wat de band zelf ontdekte tijdens gesprekken met leden van BLØF, op wiens uitverkochte tour Hiigo supportact was. "Hun inspiraties waren niet de Nederlandse bands, maar bijvoorbeeld The Smiths. Wij hebben dat dus ook. We willen wel ergens op lijken, maar we willen niet hetzelfde doen. We willen ons eigen geluid en dat hebben we op dit album gevonden."

Toen Hiigo in 2023 meedeed aan het Hybrid Music Vibes project, bouwde de band een virtueel huis waar fans konden zich konden verdiepen in de band. Dat staat nog steeds en vormt een basis van hoe de band hun muziek benadert, meent de zanger. "Dit was een eerste stap, en het was natuurlijk vrij idioot. We hebben het budget niet om dit nog een keer te doen. Maar het is wel een heel vet concept, en het heeft ons aangezet tot nadenken: hoe kan je dat vormgeven en terug laten komen in je carrière? Het huis is een basis geworden voor hoe we denken over vormgeving en albums." Muziek mag namelijk meer zijn dan liedjes, meent hij. "Wij vinden het onze plicht om naast muziek te maken ook echt na te denken wat een album moet brengen, waar het over moet gaan en hoe het eruit moet zien. Wat willen we teweeg brengen? Dus we zijn eigenlijk op een veel dieper niveau bezig met het maken van muziek." 

Dat komt goed tot uiting in het eenmalige stuk in samenwerking met stadsmuseum Anno, wat Hiigo in september 2026 opvoert in Academiehuis Grote Kerk te Zwolle. Stadsbewoners werden opgeroepen om input te leveren over wat hen bezig hield, daarvoor ging Van de Werf zelf de stad in. “Ik heb mensen gevraagd dingen op bierviltjes te schrijven. We hebben input van zo'n 250 mensen opgehaald en daar een eenmalig concert van gemaakt." Niet een typische aanpak voor een muzikant, maar voor de tekstschrijver is het de normaalste zaak van de wereld. "Ik hou van Zwolle en ik hou van die verbinding met een stad of een plek. Mijn passie is dat het niet alleen kunst is, niet alleen muziek, maar dat je echt verbinding zoekt.”

Die kijk komt uit Van de Werf’s bredere makersachtergrond als docent/jongerencoach en theatermaker. Zelf voert hij dit terug op zijn tijd bij locatietheatergezelschap PeerGrouP onder leiding van Henry Alles. "Henry werkte vanuit samendoen en heel site-specific. Dat neem ik nog steeds mee in alles wat ik doe. Dat betekent dat als ik in een kerk sta, zoals met dit stuk, dat ik die ruimte ook meeneem in wat ik doe. Ik wil dan dwars door die kerk, niet alleen op het podium. Ik wil het spreekgestoelte gebruiken en dat toetsenist Peter Terluin op het kerkorgel kan spelen. Echt de ruimte benutten." Dat begint voor hem bij de context begrijpen en onderzoeken, kijken waar de ruimte ligt. “Je probeert dat te ontvouwen en daar middenin zit je verhaal. Ik ga hier heel lekker op en het komt steeds meer naar voren, maar niet iedereen heeft dezelfde artistieke motor. In de band mag ik dat samen met de jongens uitvinden."

Dat vijftal bracht op 30 oktober ‘ii’ uit. Spannend natuurlijk, maar Van de Werf heeft er vertrouwen in. “Het is altijd spannend om iets van jezelf weg te geven. Je hoopt dat het goed landt en iets teweegbrengt, want je legt je ziel en zaligheid in de muziek. Maar als ik besef wat het voor mezelf al betekent, ben ik ook gewoon tevreden. Dat is een gek gevoel, ergens zou ik misschien willen dat ik het spannender vond." De basis van het album zit in de teksten die hij schreef over zijn eigen levenservaringen. "De centrale persoon in het verhaal op de plaat ben ik. Het was een roerige tijd, waar veel aan de hand was in mijn leven, wat veel materiaal geeft. Ik werd heel verliefd, en dat ging ook weer over. Dat komt allemaal terug. De teksten schreef ik op een moment dat het goed ging en er ruimte was voor reflectie. Dat hoor je vooral terug in 'Antwoord', wat gaat over de vraag: wie ben ik te midden van dit alles?"

Die vraag staat centraal bij een volwassen wordende band, meent de tekstschrijver. "We kruipen allemaal naar de dertig, Peter heeft ‘m zelfs al aangetikt, en je wordt geconfronteerd met toekomstvragen. Je voelt dat er een beetje haast in begint te sluipen, maar je houdt de schijn op dat dingen veilig voelen, terwijl dat al lang niet meer zo is. Je verbergt dat voor de buitenwereld." Juist door heel open te zijn over zijn eigen worstelingen, hoopt de tekstschrijver ook weer te verbinden. "Ik geloof dat mensen zich kunnen herkennen in zoiets en dat jezelf zo openstellen voor een publiek heel waardevol kan zijn. Dat neem ik maar aan, en tot nu toe lijkt het goed te gaan."

Het volwassen worden had ook praktische gevolgen en het opnemen moest over een andere boeg. "Liedjes schrijven doen we met z'n vijven, dan zijn ze al bijna af en daarna gaan we werken aan het geluid samen in een ruimte. Maar dat lukt niet als iedereen zo druk is. Een baan, zestig keer optreden per jaar, een festival organiseren én een album opnemen is een uitdaging. Toen besloten we dat het beter was als iedereen gewoon op een beschikbare dag z'n ding deed." Het klinkt als een spannende stap voor een vriendengroep die het liefste het hele proces samendoet, maar het gaf juist meer lucht aan de plaat. “Daardoor zit je niet de hele tijd met elkaar in een ruimte, en ontstaat er ruimte en tijd voor het individu in het geluid. Dion van der Geest heeft zijn gitaarsounds veel beter kunnen vormgeven, zoals hij dat zelf wil.” Ook kregen drummer Koen Gardebroek en vaste producer Rob Peters een veel grotere rol in de productie.

Het past ook bij de verschuiving van rollen binnen de band, waarbij Gardebroek steeds meer de rol van bandleider op zich neemt. "Hij is best bepalend in hoe onze repetities eruitzien en is onze in-house producer. Als we samen in een ruimte hadden gezeten, wil iedereen er wat van vinden. Dan wordt het soms zo’n soort vijf kapiteins op één schip. Nu heeft hij een geluid gevonden dat gerichter is. Dus iets minder bandje in de ruimte, iets meer vormgegeven luisterplaat.” Het effect is vooral meer durf, meent Van de Werf. "Dat hoor je vooral terug op een track als Luchtkasteel, waar we af en toe echt even over de zeik gaan. We laten net wat meer onszelf horen en doen wat we vet vinden.”

Bij dit album is er ook veel aandacht voor de vormgeving. "Koen heeft met mij veel nagedacht over de vormgeving van deze plaat. De hoes is van spiegelfolie: je kijkt jezelf aan op het album. Dat vonden we heel vet en hebben we voorgesteld aan de band." Sinds de ontwikkeling van het virtuele huis denkt de band nadrukkelijk over die verbinding met hun fans. Daarom krijgt de fysieke uitgave ook een aantal tracks mee die niet digitaal uitkomen, vervolgd Van de Werf enthousiast. "De plaat heeft 16 liedjes, waarvan er maar 13 online uitkomen. We willen je echt overtuigen de plaat te kopen. We geloven in die connectie, als iemand in ons investeert willen we dat belonen."

Zelf is Van de Werf ook een groot liefhebber van fysieke platen. "Een huidige favoriet is 'Audio Vertigo' van Elbow, maar als je kijkt naar wat ons album moet worden, dan kom je bij 'People Watching' van Sam Fender uit. Maar ik houd ook erg van Bob Dylan en Bon Iver." Voor de vinyluitgave van ‘ii’ heeft de band ook zorgvuldig nagedacht en gecureerd. “Het is dubbel vinyl, dus vier kanten. De B-kant eindigt met de laatste zin van Antwoord: ‘ik koop een auto in de hoop dat alles achter me verdwijnt’. Dan leg je de nieuwe plaat op, en de eerste zin van de C-kant is: ‘ik zie de regen zachtjes vallen op de autoruit’. Die auto zit dus nog steeds in het verhaal. We hebben geprobeerd overgangen tussen de kanten te maken die logisch zijn, of die net een ander kleurtje geven. Natuurlijk moet je ook gewoon liedjes kunnen luisteren, maar het is ook kunst; je moet erin kunnen duiken." 

Als dit een lancering was, dan was het 'all systems go' voor Hiigo. Van de Werf wil met de band een volgende stap zetten. "Nederland is er bijna klaar voor om een beetje wakker geschud te worden. We zijn nog niet uitgegroeid." Het album moet daarbij helpen. "Ik hoop dat het album een hefboom is, waardoor je mee kan doen in die drukke muziekwereld. Maar dat is nog niet zeker, dus je kan maar beter nu al blij zijn met het resultaat. Ik heb het idee dat er één liedje moet landen, een hit moet worden. Dat is de zoektocht. Bente bijvoorbeeld is ook vijf, zes jaar lang bezig geweest en wij zitten nu op diezelfde plek als zij voor die doorbraak."

De band maakt zich op voor een belangrijke tour. "De ticketverkoop gaat super goed. Bij een aantal shows zitten we aan de laatste kaarten en die gaan uitverkopen. Dat zou onze derde uitverkochte tour zijn. Je begint bijna te denken: we doen toch iets goed." Daarom is de tour waar de band zich wil bewijzen en een volgende sprong wil maken. "We zijn de show aan het klaarmaken, waarbij er bijvoorbeeld spiegels op het podium komen te staan. We willen laten zien dat we klaar zijn voor de grote festivals en zalen van het land.”