Eurosonic Noorderslag: Dit ga je in 2026 zien op het podium

Wie je ook spreekt op het festival, iedereen is het erover eens dat er één genre al een tijdje on the rise is: Jazz. Steeds meer jongeren weten het genre te vinden en hedendaagse artiesten geven er een eigen draai aan. Denk aan de nieuwe generatie wereldsterren Raye en Laufey die jazz moeiteloos mixen met R&B en groepen als Ezra Collective die de sound zelfs combineren met hip-hop en afrobeat. Wellicht is het juist door die eigentijdse twist, dat het genre populairder wordt. Jazz blijft immers altijd innoveren. Of misschien is het een stukje vrijheid die we in jazz horen, die we in een tijd van algoritmes missen. Hoe je het ook wendt of keert, jazz is here to stay.

Dat dit genre weer groeit in populariteit, is ook te merken aan het programma van ESNS. Er staan veel artiesten en bands op de line-up die jazz maken of het genre vermengen met andere stromingen. Op de donderdagavond is het Grand Theatre op de Grote Markt afgeladen. Wat we er zouden aantreffen wisten we nog niet, maar op deze locatie ziet alles er goed uit. Op het podium: Omasta. Een jong Pools jazzcollectief dat met volle overgave zijn instrumenten bemeestert. Met stevige drumbeats en strakke melodieën laten de heren van Omasta zich inspireren door hip-hop en streetstyle.

In het futuristische gebouw Forum staat diezelfde avond Funky Flamingo Fiasco. Een naam die velen meteen aansprak. Dit kwartet uit Moldavië komt één voor één het podium op om een solo te spelen. De pianist, bassist en fluitspeler maken al indruk op het publiek, maar de drummer krijgt het kletsende publiek pas echt stil. Met enorme snelheid en precisie speelt hij beats waar je niet op stil kan blijven staan. Dat het publiek er zin in heeft, is goed te merken wanneer de vier uiteindelijk samen de rest van de set spelen. Wie dan nog stilstaat, wordt door omstanders net zo lang aangespoord tot er toch minimaal één voet meetikt op de beat.

Zowel in een aantal panels in de Oosterpoort als op verschillende podia was één ding heel duidelijk: activisme heeft een steeds grotere plek in de muziekindustrie. Of het nu punkbands zijn die altijd al heel expliciet hebben benoemd wat er mis is in de maatschappij of een popartiest die heel bewust een liedje van een queer-artiest covert: activisme is overal. 

Muziek is altijd al een uitlaatklep geweest voor het gevoel van de artiest; liefdesverdriet, verlies, vriendschap, vrolijk zijn of juist door een donkere periode gaan. Maar ook je onvrede uiten over de staat van de wereld, het uitspreken tegen oorlogen of regimes of tegen een bepaald gedachtegoed. Zeker in een tijd waarin het lijkt dat we ons machteloos voelen tegenover zulke grote wereldgebeurtenissen, is activisme in muziek een mooie manier om meningen en boosheid kwijt te kunnen.

Op zaterdagavond speelt de Nederlandse punkband C’est Qui? in een goedgevulde zaal in de Oosterpoort. Een band waar menig recensent én onze programmeurs over te spreken zijn. Garagepunk van een hoge plank met een hoog ik-wil-tegen-alles-aan-trappen-gehalte. Dit viertal spreekt zich in nummers actief uit tegen femicide, misogynie en de oorlog in Palestina. Frontvrouw Jazz haalt in het midden van de set alle vrouwen en queers naar voren voor een energieke moshpit. In april opent C’est Qui voor Ploegendienst, een uitgesproken Amsterdamse punkband die (naar eigen zeggen) ook anti-alles is en zich via muziek uitspreekt tegen alles wat ze haten.

Een andere jonge Nederlandse band die op een net andere manier zich uitspreekt tegen van alles en nog wat, is Politie Warnsveld. Een ska-punk band waarmee je al twosteppend de revolutie in rolt. De wereld staat in brand, er is overal chaos, maar Popo Warra schept er op feestelijke wijze orde in. 

In 2023 schrijven we nog dat de bandjes cultuur weer springlevend is. Drie jaar geleden bestond één derde van de acts op Eurosonic Noorderslag uit meerkoppige bands. En dat terwijl er jaren daarvoor hard werd gezocht naar nieuwe en jonge bands. Het tij leek even gekeerd. Toch bestaat de 2026 editie van het showcase festival voor maar liefst 64% soloartiesten. 

Van grotere Nederlandse namen zoals Bente en Antoon tot kleinere internationale acts als Esther, Flore Hibberd en tonser. Er staan een hoop artiesten alleen of met minimale begeleiding op het podium. Maar waarom dan? En hoe is dat in drie jaar tijd zó omgeslagen. Daarvoor kunnen we een vinger wijzen naar het duurder worden van het leven in z’n algemeen. De kosten voor het houden van concerten, het boeken van artiesten en zorgen dat de zaal vol staat met mensen zijn enorm gestegen de afgelopen jaren. Het is voor volledige bands mét crew bijna onbetaalbaar geworden om te toeren door verschillende landen en steden. En hoewel dit verdrietig nieuws is voor opkomende bands, ontpopt er een kans voor soloartiesten die met een kleinere delegatie en minder uitrusting komen spelen. 

Eén van de soloartiesten op ESNS is de Grieks-Britse Eleni Drake. Een singer-songwriter die, gewapend met gitaar, 90’s dreampop maakt. Zelfs met te veel laagjes aan in een warme zaal en een schorre stem klinkt ze prachtig. 

Bij soloartiesten denk je vaak meteen aan popmuziek. Dat daar niets mis mee is, laat de Noorse Anna Lille zien. In een toffe zaal met all-round visuals staat Anna als een huis. Met veel energie vertelt ze tussen haar nummers door hoe blij ze is om voor een volle zaal te staan en waarom ze bepaalde liedjes heeft geschreven. Ze krijgt zelfs het hele publiek aan het zingen tijdens een nog niet uitgebracht nummer over een relatie die niemand van haar vrienden echt mocht. De zaal klinkt tijdens het laatste refrein luid “My man, my man”. En als je zelfs het redelijk corporate publiek op Eurosonic Noorderslag kan laten zingen, ben je al een heel eind op weg naar popsterrenstatus.