De razende postpunkers van Marathon: “Even een stapje terug om daarna drie stappen vooruit te zetten"

Vandaag reisde de band vanuit Italië naar Frankrijk voor hun volgende show, die in Parijs zal plaatsvinden, vertelt drummer Lennart van Hulst. "We zijn met palmbomen en een lekkere temperatuur vertrokken en door de Mont Blanc-tunnel hierheen gereden. We hebben regen, sneeuw en hagel gehad, dus alles wel gezien vandaag." Het is één van de mooiste dingen van het muziek maken, meent hij, maar het zet wel de creatieve ruimte op scherp. "Die muziek brengen voor een publiek dat het vaak ook wel leuk vindt is hartstikke leuk, maar na elk weekend dat je speelt heb je niet nog heel veel zin om te schrijven, dus de komende tijd nemen we bewust een stapje terug." Een heel bewuste keuze dus van de band, die een flinke groei gemaakt heeft, stelt de zanger. "Zeggen dat je geleefd wordt is te heftig, maar die laatste jaren zaten we wel aan een agenda vast en nu is het tijd om adem te halen. Even een stapje terug om daarna drie stappen vooruit te zetten."

De naam kwam later, maar Koopmans en Van Hulst maken al heel lang samen muziek. "We kennen elkaar sinds de middelbare schooltijd. Nina (Lijzenga, bas) is daar toen bijgekomen en samen zijn we gaan jammen met z'n drieën." De muzikale klik was er wel, maar er waren niet direct intenties om iets meer te gaan doen dan jammen. Toch omschrijft Koopmans deze fase als een soort onbewuste zoektocht. "Het was veel jammen, muziek maken en dan tien keer van: ‘dit is hem niet’. Het begon met psychedelische rock, maar ik denk dat we alle genres met zware gitaren in die periode wel gehad hebben. Marathon is eigenlijk ontstaan op het moment dat we niet zoiets hadden van: ‘dit lijkt op tienduizend andere dingen’."

Het verhaal van de bandnaam, die ontstond toen bandleden te laat waren voor de repetitie vanwege wegafsluitingen voor de Amsterdamse Marathon, is bekend uit eerdere interviews. Maar naar hét startmoment moeten de twee even zoeken. Van Hulst oppert na de pandemie, maar het is toch echt net daarvoor, meldt zijn bandlid. "We hebben toen al veel shows gespeeld onder de rook van Amsterdam, vooral underground dingen. Maar we stonden net voor corona bijvoorbeeld op de Indiestad nieuwjaarsborrel in de grote zaal van Paradiso te spelen. We wisten toen niet echt wat we aan het doen waren, maar het ging wel echt richting het podium."

Eigenlijk ging het dus erg lekker, maar corona floot de band terug. Alles lag weer stil en dat hakte ook wel in de motivatie, wat de band zelfs in een interview tot de uitspraak verleidde dat er gedacht werd over stoppen. Dat was gelukkig snel voorbij, meent Koopmans. "Er was zo lang niks mogelijk, je artistieke hart bloedt dan een beetje dood. Dat sloeg vrij snel om in: wat kan er wel? En in een zolderkamertje en oefenstudio in het hartje van Amsterdam maakten we de eerste liedjes van de EP." Die fase is niet vormend geweest voor het album 'Fading Image', dat in 2025 uitkwam, ondanks de soms donkere teneur van de nummers, vertelt Van Hulst, "Natuurlijk hebben we de nodige frustratie van ons af willen schrijven, maar het album draait meer om het idee van een foto die alleen een momentopname is en juist dat moment is vergankelijk, en elke situatie verandert. Dat kan positief en negatief zijn, en corona was natuurlijk een negatieve tijd."

Toen langzaam alles weer openging was er veel discussie over live spelen binnen de kern van de band, vertelt de zanger. "Uiteindelijk hebben we meegedaan aan de Popprijs van Amsterdam. Zo met het idee van: dan kunnen we een keer op het podium staan, één show spelen. Heel veel discussie met elkaar. Maar we dachten: optreden is optreden, gewoon doen, en toen wonnen we dus de Popprijs." En na de winst van de Amsterdamse Popprijs gaat het hard met Marathon. De band sloot aan bij de Popronde, bracht daarna de debuut-ep uit bij V2 en wordt door 3voor12, KINK en de Volkskrant uitgeroepen tot 'artist to watch'. "Dat hadden we niet verwacht. Het was elk jaar een stapje erbij. Popprijs, Popronde, eerste grote festivalzomer en zo maar door." Een uiteindelijke headlinershow in Paradiso, voor de release van 'Fading Image', is dan een mooie piek van die periode, waarna de band ook op internationale tournee gaat.

'Fading Image' is een album dat geproduceerd werd onder een bepaalde druk, legt Koopmans uit. "We hebben in die periode met best veel druk erop muziek uitgebracht. Zo werkt het dan: je brengt wat uit en dan kan je weer het podium op, want we zijn echt een liveband. We hebben dus wel echt in een sneltreinvaart gezeten. Toen het album uitkwam hadden we een groot deel ervan nog niet live gespeeld." Het album is dan ook een verzameling van wat de band schreef in die drukke periode en is ontstaan uit losse deeltjes, beaamt Van Hulst. "Onze basis blijft jams, soms urenlang in de oefenruimte, en daar komen losse dingen uit die gaaf zijn. Voor het album hebben we toevallig veel van dat soort losse dingen samengevoegd tot nummers. Sofie (Ooteman) en Victor (Dijkstra) kwamen daar ook bij voor extra gitaarpartijen, zij waren ook veel meer betrokken bij het schrijven."

De albumtitel is terugblikkend ontstaan, door te kijken wat er nu eigenlijk voor thematiek in de plaat geslopen was. Koopmans: "Het heeft iets heel cryptisch, maar ook iets moois. Het is een mooie beeldspraak en tussen de ideeën sprong dit eruit, omdat het zo past bij dat proces. Het is aan de gang, het is niet afgelopen, en dat paste heel erg bij de fase waar we als band in zaten."

Marathon is een band die vaak wordt vergeleken met de huidige postpunkbeweging, maar evengoed met de mistroostige sound van jaren tachtig bands. Dat wordt dan weer gelinkt met de staat van de wereld, maar dat is niet iets wat bewust meegenomen wordt in de muziek. "We hebben een keer meegedaan aan een onderzoek over postpunk en daarin ging het heel erg over de staat van de wereld, en natuurlijk gaat dat niet in de koude kleren zitten, maar daar schrijven we niet bewust over. Het is interessant om over na te denken en ik denk dat we daarom met die jaren tachtig bands vergeleken worden. Het zit niet in ons werk, maar het gaat wel in de haarvaten zitten."

Zelf is de band ook niet zo nadrukkelijk beïnvloed door andere bands, meent Van Hulst. "Het is heel organisch ontstaan, we zijn eerst meer naar de punk gegaan en later is daar meer die shoegaze en postpunk ingekomen. Het werd een soort mix van alles." Door de vergelijkingen ging de band zelf steeds meer ontdekken over de context van hun geluid Koopmans: "We willen meer een rockband zijn zonder ons ergens op vast te leggen.” Daarin staat de live-ervaring centraal en is deze misschien ook wel bepalend voor het geluid en de status van Marathon. Die meeslependheid en ontlading is waar het om draait, meent de drummer. "Het draait om de energie van die muziek, de emotie die je erin gooit. Het is een uitlaatklep waar je alles in én eruit kan gooien. Dan is die wisselwerking met het publiek alles."

Als je de eerste reviews leest over Marathon, dan gaat het bijzonder vaak over de zessnarige bas van Nina Lijzenga, die bepalend is voor het geluid van het vroege Marathon. Pure noodzaak, legt Van Hulst uit. "Met die bas kon je net boven het geluid uitkomen en dan zaten de gitaar en bas elkaar niet zo in de weg live. Dus ja, daarom begon onze bassiste met zes snaren te spelen. Nu we een vijfmansformatie hebben is dat niet meer nodig" De band is uitgebreid met Sofie Ooteman en Victor Dijkstra, om dat vollere geluid te krijgen op het podium. Inmiddels zijn de twee muzikanten volledig deel van Marathon. Koopmans: "We hebben altijd vanuit een drietal geschreven, maar ik denk dat het nu wel echt samenkomt. We zijn al zo lang met z'n vijven samen en je merkt dat nu in het schrijven, iedereen heeft een rol."

Er zit wat dat betreft een praktische en professionele nuchterheid in de band, waar die zessnarige bas een typisch voorbeeld van is. De bandleden hebben dayjobs die veel raakvlak hebben met of deel zijn van de muziekindustrie, en dat helpt." Iedereen heeft z'n eigen specialiteit in de band, dus de één doet de vormgeving en social media, de ander de live productie. Bovendien helpt het dat je de achterkant van de industrie snapt, dat beïnvloedt alles eromheen." Dat heeft de band een kickstart gegeven en geholpen om de juiste mensen te vinden, vervolgt de zanger. "Ik geloof echt dat als je een paar mensen kan vinden die geloven in wat je doet op de juiste plekken, dan helpt dat. Niet met je artistieke proces per se, maar wel met alles eromheen."

Hoewel de band volop aan het spelen is, pakt Marathon op dit moment wel degelijk rust om muziek te maken. Van Hulst: "Wat ik heel leuk vind is nieuwe muziek voor een publiek uittesten. Dat is ook waar deze tour om draait, om nieuwe ideeën in de vingers te krijgen en live te spelen. Het is een soort iteratief proces." De band is ook wat milder geworden naar zichzelf toe, hoewel de kritische noot blijft. Het moet wel echt goed zijn. Koopmans: "Onze beste nummers komen voort uit een mix van frustratie en weer samenkomen. We zijn nog steeds kritisch, maar we gooien er meer openheid in. We luisteren oude ideetjes terug die we eerst weggooiden, dat was wel een valkuil. We zijn meer ervaren geworden." Van Hulst benadrukt dat dit ook de flow van het creëren veranderd heeft: "De laatste tijd zijn we wel eens aan het schrijven en dan komt het er gewoon meteen uit. Dat gaat ook wel heel fijn, dan proberen we het gewoon op het podium of nemen we het op."

Dat is ook een goede reden om de band nu live te zien, juist omdat die tussenfase zo interessant is. "We gaan juist nu veel nieuwe nummers testen, dus dan kan je horen welke kant we nu opgaan. Het is voor ons kijken hoe die dingen vallen en hoe wij én het publiek daarop reageert." Voor nu neemt de band vooral de ruimte voor de volgende stap, maar juist dat kritische drijft de band vooruit, meent Koopmans. "We zijn heel blij met waar we staan, maar we kunnen zeker vooruit en dat is een creatieve drijver. Het cirkeltje is nu weer rond en we komen weer terug op het dagenlang jammen en schrijven. Een beetje vinden waar je nou eigenlijk achterstaat. We zijn geprikkeld om weer te schrijven, om even adem te halen."