Uit de tijdcapsule: Woenselse sambal, De Geile Makelaar en 33 jaar Motorpsycho in Effenaar

“In rock-‘n-roll heb je nooit een vrije dag”, antwoordt gitarist en zanger Hans Magnus "Snah" Ryan lachend wanneer ik hem bedank dat hij me op 1 mei – een feestdag in Noorwegen – telefonisch te woord wil staan. En wanneer hij spontaan een wachtmuziekje neuriet wanneer ik zeg dat ik even de opnameapparatuur aanzet, waardoor ik ook meteen heel handig kan checken of ‘ie daadwerkelijk goed opneemt, weet je meteen dat de sfeer goed zit.

Die sfeer wordt alleen maar beter wanneer ik hem de groeten van Ken Kuipers doorgeef. De geluidsman uit Eindhoven heeft, later ook samen met monitortechneut Karen Boone – ook uit Eindhoven - jarenlang met Motorpsycho gewerkt. Eindhoven heeft duidelijk een speciaal plekje bij de Noren. Sterker nog: ze hadden een tijd met Jacco van Rooij, een Eindhovense drummer. Hoe die band met Eindhoven tot stand kwam, is toe te schrijven aan één man.  

“Het moet wel bijna ons vijftiende optreden zijn, niet”, antwoordt Hans ietwat weifelend op de vraag hoeveel keer ze in Eindhoven hebben gespeeld. Hij heeft het bijna goed. Hun optreden tijdens Bridge zal hun zestiende zijn binnen de muren van Effenaar. Maar daarnaast hebben ze ook nog in 1995 op Dynamo Open Air gestaan. En als we de regio Eindhoven wat breder oprekken, mogen we best hun verschijning op Nirwana Tuinfeesten in 2013 tot hun zeventiende optreden tot nu toe rekenen. Dan wordt hun optreden op Bridge hun achttiende in de ‘Brainportregio’.

Maar hoe is die band met Eindhoven eigenlijk ontstaan? Hans legt uit: “In 1994 was Pieter Kloos onze geluidsman en tourmanager. Hij werkte toen ook voor een andere Eindhovense band, The Alabama Kids. Hun muziekstijl en de benadering ervan kwam heel erg overeen met hoe wij onze muziek maakten. Het voelde echt als een broederschap. En wanneer je aan het touren bent en lang van huis bent, is het fijn om ergens te komen waar je je thuis voelt. Eindhoven voelde als een home away from home. Dat is wel echt te danken aan Pieter. Door Pieter kwamen we ook in contact met Ken, en door Ken weer met Karen. Ook dat werd na een tijdje echt een soort familie.” 

Maar los daarvan, merkte hij ook in het publiek een liefde voor de muziek die de band maakte. “Het publiek in Eindhoven was heel aandachtig. Het klikte gewoon. We werden echt verliefd op het publiek, en ik had het gevoel dat zij ook verliefd werden op ons. Dan barstten we opeens uit in een improvisatie en kwam er een enorme reactie van het publiek. Dat helpt echt, want hierdoor durf je zélf ook weer meer.”

Durfden ze daarom ook op een gegeven moment met skeletpakken op te treden op het podium van de Effenaar? Hans lacht: “Oh jaaaa! Die skeletpakken! Die zijn nog gemaakt door Loes [red. Dellevoet, voorheen van atelier Loose en frontvrouw van The Lucy Dee’s Angels, nu van Banzai Creative]. Dat was gewoon voor de lol. Er zat niet echt een idee achter. Ik heb ‘m nog steeds hier in de kast hangen! Maar ik ben nu wel dertien kilo verder, dus denk niet dat ik die nog pas.”

En dan gaat er een luikje open en komt hij ook zelf uit het niets nog met een herinnering: “Op een gegeven moment was onze toenmalige drummer in glas gestapt, en konden we niet meer optreden. Pieter heeft toen geregeld dat we een paar weken in Eindhoven konden blijven, in het appartement van Luk Sponselee [red. VJ van de band 35007 en directeur van label en culturele broedplaats De Zesde Kolonne]. We hadden echt even vakantie: een beetje in platenzaken hangen, de hasjtaxi bellen. Op een gegeven moment dachten we er serieus over na om te verhuizen naar Eindhoven. Het was ook dichter bij het clubcircuit op het vaste land. Maar ja… Na een tijdje krijg je kinderen en een ander leven in Noorwegen. Maar de vriendschap bleef. Ook toen The Alabama Kids uiteindelijk 35007 werd. Zij werden steeds trippier, wij juist poppier. Maar wat 35007 deed, dat is nog steeds zo goed!”

Dat ze 35007 goed vonden, blijkt wel uit het feit dat oud-Alabama Kids en 35007-drummer Jacco van Rooij een tijd op de drumkruk zat bij Motorpsycho. “Jacco is een hele goeie drummer en we waren heel blij met ‘m, maar hij kreeg op een gegeven moment een goeie baan aangeboden. En dan moet je kiezen, want wij wilden wel full commitment.” 

Maar als hij weer terug in Eindhoven is, waar zou hij dan als eerste heen gaan? “We zaten in een stadsdeel waar Pieter zijn The Void-studio’s had. Niet heel ver buiten het centrum als ik me nog goed kan herinneren. Het was een straat met allemaal winkeltjes en er was een plek waar je geweldige sambal kon halen.” Als ik zeg dat dat hoogstwaarschijnlijk de Kruisstraat en de Woenselse Markt is, reageert Hans enthousiast. “Dat zal het zijn! Daar heb ik hele goeie herinneringen aan. Een beetje rondhangen op die markt enzo.”

Eind mei staat Motorpsycho op een festival die de gitaar centraal zet. Hans zelf is autodidact. Wat waren eigenlijk zijn voorbeelden toen hij begon? “Ik wilde heel graag The Beatles nadoen, maar dat was iets te vergevorderd voor me. The Rolling Stones lukte me nog wel. ‘Jumping Jack Flash’, ‘Satisfaction’ of ‘Under My Thumb’ (zet de riff in); dat heb ik tot in den treure gespeeld. En ik ben ook echt een sucker voor hele fundamentele jaren 70-rock: Status Quo, The Sweet, Slade, Black Sabbath. Oh… en The Shadows en Eddie Cochran! Maar waar Bent (Sæther, bas/zang) en ik écht over bonden was Rainbow. ‘Rising’ is nog steeds een van de beste albums ooit en Ritchie Blackmore is zo goed daar. Ik krijg daar zo’n fysieke reactie van. Dat grenst tegen religieuze afgoding aan. En dat is ook wat ik wil wanneer ik optreed. Je kan je publiek niet outsmarten. Als je je muziek niet helemaal voelt, of als het geen fysieke reactie oproept, dan is het niks. Je kan je muziek nog zo meta benaderen, maar als er geen lichamelijke reactie is, dan houdt het op. En je publiek heeft dat door. En bij het Effenaar-publiek klikte dat dus ook.”

Dat de band fan is van classic rock blijkt wel uit de subtiele hints die ze verstoppen in hun muziek. Soms is dat vrij expliciet; zo is het geheime nummer op de plaat ‘Strings of Stroop, Live At Effenaar’ een cover van ‘Sheer Heart Attack’ van Queen. Maar soms moet je er ook naar zoeken. Zo staat op de nieuwe plaat ‘The Gaia II Space Corps’ met ‘Fanny Again, Or?’ een knipoog naar ‘Alone Again Or’ van de band Love en klinkt ‘Stanley (Tonight's The Night)’ van hun naamloze plaat uit 2025 als een eerbetoon aan Status Quo én Big Star. Hans vindt dat desgevraagd niet vreemd. “Er zijn zoveel verhalen te vertellen met muziek. En er zijn al zoveel verhalen verteld. Kijk naar The Greatful Dead en wat zij deden: zij namen dingen uit de traditionele countryhoek en vermengde dat met psychedelica om een compleet nieuw verhaal te vertellen. De mogelijkheden zijn eindeloos in de muziek! En die mogelijkheden worden alleen maar tegengehouden door je eigen limieten. Soms is dat drugs, of industriegezeik. Maar over het algemeen gelden je eigen intenties. Als die goed zijn, dan ligt de wereld open.”

Dan blijft nog één vraag over: Op de ‘Stings Of Stroop’-plaat heet kant A ‘De Geile Makelaar’ en kant B ‘Gerommel Aan De Dommel’. Hoe kwamen ze in godsnaam aan die titels? Hans lacht besmuikt: “Ja, je zit soms gewoon heel lang in een auto met elkaar, en dan ga je flauwe dingen verzinnen. Er zit geen echt groot verhaal achter ‘De Geile Makelaar’ ofzo. Het is niet zo dat we die ontmoet hebben. Dingen kunnen al getriggerd worden door een straatnaam. Maar ‘Strings of Stroop’ zelf, daar zit wel een mooi verhaal achter. Ken vergeleek het mooie gitaarspel van een gitarist in een andere band waarmee we samen speelden met ‘snaren van stroop’, dat zij een heel sweet geluid had. Die vergelijking is ons altijd bijgebleven.”