Van samen het land doorgaan naar een grenzeloos solobestaan
Interview met Nick Schilder
Hoe kijk je terug op je eerste jaren als solo-artiest?
Mijn eerste jaren als solo-artiest waren tegelijkertijd doodeng en inspirerender dan wat dan ook. Het voelde alsof ik met een blanco canvas werkte en mezelf als muzikant opnieuw moest uitvinden. Ik begaf me in een genre waarin ik nog veel moest leren, waardoor ik me een muzikale student in de schoolbanken voelde. Maar die onzekerheid bleek ook een soort brandstof voor een nieuw, heilig vuur. Tegelijkertijd ben ik dankbaar dat mij nu al een basis is gegund, waardoor ik dit vak op dit niveau nog een aantal jaar kan blijven uitoefenen.
Je bent als solo-artiest duidelijk een andere weg ingeslagen. Kun je ons meenemen in dat creatieve proces?
Het proces was achteraf lastig te reconstrueren, omdat het vooral instinctief verliep. Veel ontstond vanuit nieuwe vriendschappen, met name in de dancewereld, waar een compleet nieuwe muzikale wereld voor me openging. Ik vond het fascinerend om rond te dwalen in muziekwerelden die ik met mijn verstand niet kon bevatten. Juist die verwondering triggerde me om verder te zoeken. Door de groeiende cross-overs tussen elektronisch en organisch kon ik mijn gitaar-georiënteerde nummers ineens een heel nieuw elan geven.
Op welk nummer ben je tot nu toe het meest trots?
Ik kan eigenlijk niet kiezen tussen “Shatterproof” en “Something Like Magic”. “Shatterproof” verwoordde de emoties die ik voelde tijdens de breuk met Nick & Simon op een manier die ik in gesprekken niet kon uitdrukken. “Something Like Magic” is bijzonder vanwege de samenwerking met Lucas & Steve en omdat het de eerste Volendamse Alarmschijf sinds 1990 werd. Beide nummers markeren een belangrijk moment in mijn ontwikkeling. Daarom ben ik op allebei oprecht trots.
Welke podia, landen of festivals staan nog bovenaan jouw bucketlist?
Grote festivals als Pinkpop, Concert at SEA en Lowlands blijven natuurlijk droompodia. Tegelijk vind ik dat ik daar als artiest ook echt klaar voor moet zijn, en daarin voel ik me opnieuw beginnend. Ik ben muzikaal een compleet nieuwe weg ingeslagen en moet mezelf de komende jaren opnieuw bewijzen. Het mooie is ook dat soms juist kleinere of minder bekende festivals de meest memorabele ervaringen opleveren. Die onverwachte momenten blijven vaak het langst hangen. Paradiso zou bijvoorbeeld prachtig zijn, maar wie weet wordt deze clubshow in de Effenaar wel veel memorabeler, haha. Het klinkt misschien als een open deur, maar dit is soms echt wat je meemaakt als artiest.
Met welke artiest zou je graag het podium delen of samenwerken?
Ik raak enorm geïnspireerd door artiesten die onconventioneel werken, zoals Rosalía en Charli XCX. Een samenwerking met Nederlandse dance-iconen als Armin van Buuren of Afrojack zou ik zonder twijfel aangaan. In het verleden werkte ik al met Lost Frequencies en dat smaakte gelijk naar meer. Ook producers als Ross from Friends bewonder ik enorm om hun creativiteit. Maar tegen Bruno Mars of Robbie Williams zou ik ook geen nee zeggen.
