Death Lens maakt stagedive-anthems voor de onderdrukten
Death Lens is misschien wel de perfecte punkband voor dit moment. De vier multiculturele, arbeidersklasse punkers uit Zuid-Californië schrijven stagedive-anthems voor de onderdrukten. Met een boodschap van veerkracht en een door zweet doordrenkte punksound spreekt de muziek van Death Lens buitenstaanders aan.
Rauw, urgent, melancholisch, woedend en zo verdomd makkelijk om op te headbangen. Het in april uitgebrachte album ‘What’s Left Now?’ is Death Lens’ opvolger van ‘Cold World’, uit 2024 en is de meest intense plaat tot nu toe.
Een lichtpunt voor fans
De leden van Death Lens groeiden op in gezinnen met een laag inkomen, 30 kilometer ten oosten van Los Angeles. Ze werden constant lastiggevallen door de politie en hadden te maken hadden met hevig bendegeweld. De levens van de bandleden hadden heel anders kunnen lopen, gezien de vele risicofactoren waarmee ze dagelijks werden geconfronteerd. Gelukkig kozen ze voor positiviteit. Sindsdien proberen ze een lichtpunt te zijn voor hun gemeenschap, hun fans en elkaar.
‘What’s Left Now?’
De afgelopen jaren stond de agenda van de band vol met non-stop touren, constante wisselingen in de bandbezetting en overleven in een verwoestende toestand van de wereld. Het is daarom geen verrassing dat ‘What’s Left Now?’ voelt als een emotionele ontlading voor het viertal uit Zuid-Californië.
De nieuwe plaat van Death Lens verkent thema’s als relatiebreuken, fascisme in de VS en zelfrespect, en vangt het gevoel dat de wereld - en soms zelfs jijzelf - tegen je werkt. Geïnspireerd door diverse alternatieve rock- en punkgenres heeft elk nummer een therapeutische betekenis. De plaat gunt je nauwelijks de tijd om stil te staan bij wat je voelt, voordat ze met postpunk-urgentie alweer verder raast - precies zoals het voelt wanneer alles zich blijft opstapelen zonder einde in zicht. De enige verademing is de krachtige zang van frontman Bryan Torres, terwijl bijtende instrumenten om hem heen denderen.
Gemaakt voor zweterige zalen
Op plaat staat Death Lens bekend om hun rauwe rock: een mix van West Coast surfpunk met galm en strakke, energieke Britrock. Daardoor lijkt het misschien alsof de band alleen maar relaxed en sfeervol klinkt, terwijl hun liveshows juist bol staan van hardcore-energie. Strakke gitaarklanken en zoete achtergrondzang - die doen denken aan de beste elementen van indiepunk en shoegaze - vormen de basis van hun stijl. Maar in een zaal met 200 man brengt Death Lens dezelfde explosieve mix als bands als Turnstile en Militarie Gun. Met andere woorden: dit zijn de nummers die de soundtrack vormen voor onvergetelijke herinneringen aan avonden vol dronken, zweterige meezingers.
